Psorcol GC

Charakterystyka preparatu:

Aktywne serum, które reguluje zaburzenia rogowacenia skóry, redukuje objawy nacieku w zmianach łuszczycowych, reguluje mikrobiom skóry i łagodzi objawy podrażnienia. Zmniejsza swędzenie, ogranicza zaczerwienienie skóry i wspiera ochronną barierę skórną. Produkt ma naturalny zapach użytych składników pochodzenia naturalnego.

Wskazania:

• Przewlekła łuszczyca plackowata

Sposób użycia:

Przed aplikacją preparatu na miejsce zmienione chorobowo należy najpierw usunąć nawarstwione łuski (keratolityki). Na tak przygotowane i umyte ognisko nakładać preparat miejscowo w bardzo cienkiej warstwie dwa razy dziennie.

Capraderm^® Psorcol GC

Aktywne serum z kozim kolostrum do pielęgnacji skóry łuszczycowej. Produkt ma naturalny zapach użytych składników pochodzenia naturalnego.

• reguluje zaburzenia rogowacenia skóry
• redukuje objawy nacieku w zmianach łuszczycowych
• reguluje mikrobiom skóry
• łagodzi objawy podrażnienia
• zmniejsza swędzenie i nieprzyjemne odczucia
• zmniejsza zaczerwienienie skóry
• wspiera ochronną barierę skórną

Łuszczyca

Łuszczyca jest pierwotnie zapalną chorobą skóry o przebiegu ostrym wykwitowym lub przewlekłym stacjonarnym, uwarunkowaną dziedziczną predyspozycją o typie dziedziczenia poligenicznym lub wieloczynnikowym, w której ważną rolę odgrywają tzw. czynniki ryzyka wyzwalające chorobę. Zmiany skórne są ostro odgraniczonymi ogniskami o różnej konfiguracji i wielkości, zapalnie zaczerwienionymi, z typowym srebrzystym łuszczeniem. Zmiany te powstają na podłożu hiperproliferacji i nieprawidłowej różnicacji keratynocytów oraz zapalnego, głównie limfocytarnego nacieku skóry właściwej i naskórka. U pacjentów z łuszczycą proces dojrzewania keratynocytów jest gwałtownie przyspieszony, w wyniku czego dojrzewanie jest niepełne, a na powierzchni skóry tworzą się ogniska łuszczycowe.

Poza skórą mogą być zajęte także paznokcie i stawy; znane są również atypowe postacie choroby.

Podsumowanie diagnostyczne

1. Ograniczone, czerwone, pogrubiałe ogniska pokryte srebrzystobiałą łuską.
2. Charakterystycznie zajmuje skórę głowy; powierzchnie wyprostne nadgarstków, łokci, kolan, pośladków i kostek, a także miejsca powtarzających się urazów.
3. Dodatni wywiad rodzinny w 30% przypadków.
4. Zajęcie paznokci powoduje charakterystyczne naparstkowanie. Inne zmiany to onycholiza, zmiana barwy, pogrubienie i dystrofia.
5. Możliwe jest także zapalenie stawów.

Z punktu widzenia etiopatogenezy łuszczyca (zwłaszcza przewlekła plackowata) jest chorobą autoimmunologiczną (autoantygen nie został dotąd jednoznacznie wykazany), w której kluczową rolę odgrywają subpopulacje limfocytów T.

Autoimmunologiczny charakter choroby można wyjaśnić na podstawie silnego związku z allelami HLA klasy II (szczególnie HLA-Cw6), dominującej obecności oligoklonalnych komórek T CD8+ w zmianach łuszczycowych skóry oraz występowania oligoklonalnych komórek T CD4+ w zmianach przewlekłej stacjonarnej łuszczycy plackowatej. Zakłada się, że w tych warunkach patogeneza łuszczycy jest sterowana przez autoantygeny prezentowane właśnie przez ten allel.

Naturalne leczenie łuszczycy

Wiele osób próbuje ziół, witamin lub innych domowych sposobów, aby złagodzić objawy. Pamiętaj jednak, że to, co działa u kogoś innego, niekoniecznie zadziała u Ciebie. Najlepiej porozmawiać z lekarzem, zanim zmienisz lub dodasz cokolwiek do planu leczenia.

Oto niektóre powszechnie stosowane naturalne metody leczenia łuszczycy:

1. Kąpiel solna. Może pomóc usunąć część łusek i zmniejszyć swędzenie. Dodaj do ciepłej wody sól z Morza Martwego lub sól Epsom. Mocz się przez 15 minut. Po kąpieli nałóż krem nawilżający, aby skóra nie była zbyt sucha.
2. Koloidalne płatki owsiane. Niektórzy twierdzą, że skóra jest mniej czerwona i mniej swędzi, gdy moczą się w kąpieli owsianej lub nakładają na skórę pastę z owsa. Nie ma wielu dowodów potwierdzających, że leczy łuszczycę.
3. Aloes. Krem z 0,5% aloesu może zmniejszyć łuski i na krótko złagodzić zaczerwienienie. Można go stosować do trzech razy dziennie.
4. Ocet jabłkowy. Czasem stosuje się go, aby złagodzić swędzenie przy łuszczycy skóry głowy. Można używać kilka razy w tygodniu. Upewnij się, że mieszasz ocet i wodę w równych proporcjach – w przeciwnym razie ocet może podrażnić skórę. Unikaj otwartych ran.
5. Zdrowa dieta. Nie ma diety stworzonej specjalnie dla łuszczycy. Jeśli jednak masz nadwagę lub otyłość, objawy mogą się poprawić, gdy schudniesz.

• Eksperci uważają, że dzieje się tak dlatego, że niektóre komórki, np. w okolicy brzucha, nasilają stan zapalny. Utrudnia to komórkom odpornościowym skóry i całego organizmu prawidłowe działanie.

Informuj lekarza o przebiegu choroby. Z czasem może być konieczne zaktualizowanie planu leczenia – może to oznaczać zmianę preparatu miejscowego lub wypróbowanie terapii łączonej.

Jakość życia pacjentów z łuszczycą

Łuszczyca to choroba, która negatywnie wpływa nie tylko na zdrowie fizyczne pacjenta, ale znacząco oddziałuje także na psychikę. Mimo że w powstawaniu dermatoz uczestniczą zasadniczo te same czynniki patogenetyczne co w chorobach innych układów, choroby skóry stanowią dla pacjenta dodatkowe brzemię – są widoczne. Chory traci kontrolę nad tym, jak jego cierpienie jest komunikowane otoczeniu, i staje się pasywnym obiektem społecznej oceny. Przewlekły przebieg dermatoz z nieprzewidywalnymi zaostrzeniami oraz ograniczone możliwości terapeutyczne pogłębiają poczucie bezradności i utraty kontroli nad chorobą. Cały kompleks uszkodzeń skóry i reakcji pacjenta wpisuje się w społeczne i kulturowe ramy wspólnoty, która przywiązuje dużą wagę do wartości estetycznych, wydajności i aktywności społecznej jednostki. Choroba skóry wzmacnia niepożądane sprzężenia zwrotne między reakcjami otoczenia a zachowaniem jednostki, co może prowadzić do trudnego do przerwania błędnego koła. Im bardziej pacjent jest wrażliwy na reakcje innych, tym gorsze rokowanie jakości życia.

Choroby skóry uderzają w pozycję społeczną pacjenta, jego poczucie własnej wartości, pewność siebie i postrzeganie siebie w odmienny sposób niż choroby innych narządów. Stygmatyzacja od dawna towarzyszy chorobom skórnym, neurologicznym i psychicznym. Pacjenci czują się „wadliwi”, inni, wstydzą się i ukrywają, bywają rozdrażnieni i spodziewają się odrzucenia. Dwie trzecie pacjentów z łuszczycą unika miejsc publicznych, niemal trzy czwarte unika wspólnych kąpieli, a podobny odsetek ma problemy z powodu łuszczenia skóry. Chorzy doświadczają deprywacji kontaktu fizycznego – ponad jedna czwarta ankietowanych doświadczyła sytuacji, gdy inni ludzie świadomie unikali dotyku. Łuszczyca ogranicza także życie uczuciowe pacjentów, którzy często nie są w stanie znaleźć partnera i prowadzić normalnego życia partnerskiego i seksualnego.

Pacjenci często cierpią na depresję, a nawet rozważają samobójstwo. Ograniczona jest także zdolność do pracy – nie tylko przez samą chorobę, lecz również przez sposób leczenia.

Czynniki ryzyka, które mogą uruchamiać mechanizm wyzwalający łuszczycę, określa się także jako czynniki środowiskowe.

Czynniki fizyczne a łuszczyca

Do czynników fizycznych zaliczamy przede wszystkim uraz z przerwaniem ciągłości skóry, powstały przypadkowo (w wyniku wypadku) lub celowo, np. w trakcie zabiegów operacyjnych, badań inwazyjnych lub procedur terapeutycznych wykonywanych na powierzchni skóry z następczym naruszeniem jej integralności. Można tu zaliczyć także ukąszenia owadów, oparzenia i poparzenia, intensywny długotrwały ucisk lub tarcie działające na określone, eksponowane miejsce.

Do czynników fizycznych prowokujących łuszczycę należą również pogoda i wpływy klimatyczne związane ze zmianami ciepła i zimna, nasłonecznienie, działanie promieniowania ultrafioletowego (UV) i rentgenowskiego, z następczym słonecznym i rentgenowskim zapaleniem skóry. Mimo że słońce może działać leczniczo, w niewielkiej liczbie przypadków intensywne nasłonecznienie nasila łuszczycę. W tym sensie pacjentami ryzyka są osoby młodsze, częściej kobiety, a także pacjenci leczeni w przeszłości z powodu polimorficznej osutki świetlnej, z fototypem I. Z całego spektrum promieniowania słonecznego największy efekt terapeutyczny ma UV-B poprzez indukcję apoptozy komórek T, szczególnie CD8+, które są na UV-B 10 razy bardziej wrażliwe niż keratynocyty i komórki dendrytyczne prezentujące antygen.

Endogenne czynniki wyzwalające.

1. infekcje
2. leki
3. odstawienie leków
4. czynniki metaboliczne
5. ciąża
6. dieta, alkohol, palenie
7. czynniki psychogenne i stres